İçimdeki İkinci Kişi

Herkesin içerisinde ikinci bir kişiliği vardır.Bir dışa vurduğu , bir içinde sakladığıdır.Zaman zaman kavga ederler , dalgalandırırlar suları , fırtına çıkar .Gemiler batar...Zaman zamansa çocuklaştırırlar  insanı...
İşte bende böyleyim.Bir ben var benden öte...Biri ağlarken , biri güler ...Biri şevkat yüklüyken , diğeri acımasızdır.Biri şeytan , diğeri melektir.
Anlam veremem bazen sesli sesli bağrışmalarına .Biri der otur  , biri der kalk git! Biri der bağır biri der sus!Hangisini dinlemeliyim , hangisi doğruyu söyler şaşırırım zaman zaman .Bazen biri daha ağır basar , hiç olmayacak şeylere ağlarım.Bir çocuğun ağlaması bile dokunur vurur bam teline .Öyle duygusal , öyle şevkat doludur ki Bir annenin çocuğunu bağrına basması gibi ister herkesi bağrına basmak . Herkesin derdine çare olmak , herkese yardım eli uzatmak ister.Gördüğü bir yaşlının karşıdan karşıya geçmesine yardım eder , ağlayan çocuğu sevindirmek için elinden geleni yapar. İçi içine sığmaz , herkese selam verip herkesi kucaklamak ister.Bir tebessümle baharı getirmek  ister dünyasına ...Ama kısa sürer!...
Bu sefer diğeri ortaya çıkar . Hırçındır , asidir , baş kaldırır dünyaya...Savaştaymış gibisine kuşanır kılıcını ve dalar ortaya...Uzaklaşır , kendi içine kapanır.Pimi çekilmiş bir bomba gibidir.Dokunsam patlar mı ? diye düşünürsün.Umurunda değildir hiç bir şey.Dünya yansa umurunda olmaz derler ya öyle bir durumdur.Hiç kimseye yardım etme çabasında değilsindir.Hatta otobüste gördüğün yaşlıya yer vermemek için uyuyor numarası yaparsın.Bende yorgunum diye düşünürsün.Böyle bir ikilik  içinde can çekişir ruhun.
Ben neyim? , kimim ? diye düşünmeye başlarsın.Tüm bu kapışmalar sonunda yorgun  düşer vücudun.Bir karar vermek istersin.Ya öyle ya böyle , ya iyi ya kötü olmalıyım diye düşünürsün . Ama derler ya et tırnaktan ayrılmaz , nehirler yukarı akmaz  işte öyle bir şey...Bir seçim yapamaz , kimi zaman  maskeyle dolaşırsın ortalarda. Maskenin arkasına saklanır ağlarsın.Ama kimse anlamaz . yüzüne bakınca. Gülücükler atar , kahkahalar saçarsın ortaya...Alışmışsındır artık buna.Böyle yaşamaya...Artık senden çıkmıştır yapılacak bir şey kalmamıştır.Etrafındakiler  alışmaya çabalarlar ; Sen ve içindeki sen'e.
Ruhum ; dingin ve hırçın sular gibi...Bazen dalgalar boyumca olur.Bazense ölü bir deniz gibi.Bazen yapraklarımı dökmek isterim , bazense bir çınar gibi dik durmak .İşte böyledir yaşamak....