mektup

KARIMA MEKTUP (11 Kasım 1933, Bursa Hapishanesi) Bir tanem! Son mektubunda:“Başım sızlıyor Yüreğim sersem!”Diyorsun. “Seni asarlarsaSeni kaybedersem;”Diyorsun;“Yaşayamam!” Yaşarsın karıcığım, Kara bir duman gibiDağılır hatıram Rüzgârda; Yaşarsın, kalbimin kızıl saçlı bacısı En fazla bir yıl sürer Yirminci asırlarda ölüm acısı. Ölüm Bir ipte sallanan bir ölü. Bu ölüme bir türlüRazı olmuyor gönlüm. Fakat ol ki sevgili; Zavallı bir çingeneninKıllı, siyah bir örümceğe Benzeyen eliGeçirecekse eğerİpi boğazıma, Mavi gözlerimde korkuyu görmek için Boşuna bakacaklar Nâzım’a! Ben,Alaca karanlığında son sabahımın Dostlarımı ve seni göreceğim, Ve yalnız Yarım kalmış bir şarkının acısını Toprağa götüreceğim… Karım benim! İyi yürekli,Altın renkli,Gözleri baldan tatlı arım benim; Ne diye yazdım sana İstendiğini idamımın, Daha dava ilk adımında Ve bir şalgam gibi koparmıyorlar Kellesini adamın. Haydi bunlara boş ver. Bunlar uzak bir ihtimal. Paran varsa eğer Bana fanila bir don al, Tuttu bacağımın siyatik ağrısı, Ve unutma ki Daima iyi şeyler düşünmeli Bir mahpusun karısı Nazım Hikmet